terug

Geen woorden,

Geen woord wat ik nu schrijf,
Geeft niet het gevoel weer,
Van de wolk waar ik op drijf.

In gevecht met men gevoel en verstand,
Mezelf lang verloren, maar voel me weer,
Door woorden weerlegd in je hand.

De manier waarop je naar me kijkt,
Zonder woorden, zeg je zoveel meer,
Zo ongelooflijk, dat het niet meer realistisch lijkt.

Ik zie je genieten, maar ook heel bang,
Maar daarin ben je niet de enige meer,
Begrijpen elkaar in een lied zonder zang.

Beide bang om dit gevoel te verliezen,
Is het weer een waas, een droom alweer,
of moet ik dwalend voor dit gevoel kiezen.

Deze vraag verscholen achter het verstand,
Wint het toch van al het vroegere zeer,
Wat is er toch weer met me aan de hand.

Ik laat het stromen, ik laat het gaan,
Het voelt zo goed, maar dat had ik meer,
Is dit de persoon die mij kan verstaan.

Het voelt zo goed, de tijd zal het leren,
Is dit echt of is het weer een waan,
Kan ik weer ooit zonder angst begeren.

Kan ik me ooit weer helemaal laten gaan,
Wat is waarheid, wat is waan!

Das de vraag die ik me steeds weer stel,
Het voelt zo heerlijk en zo vertrouwd,
Ga niet meer schuilen, ik vertouw je wel!

Dennis Vorstenbosch

 terug