Jouw twijfel,

Van alle regenbogen,
Zag ik ooit in het geschied,
De mooiste kleuren in jouw ogen,
Ik werd erdoor verblind, zag het niet..

Al die verwijten en al dat gezeur,
Hoe kon ik mezelf nou geven,
Toen twijfel kwam en steeds minder kleur,
De wil wel, maar hoe ernaar te streven?

Nu mezelf weer wat gevonden in rust,
Angsten nemen niet langer meer de loop,
Besef me wat ik op het laatst heb gekust,
Gevoelens rustend, gebaseerd op die stille hoop,

In alle stilte, nam ik maar de pijn en het verdriet,
Liet ik het in hoop maar vreten en knagen,
Ben mens, zo knokken kan zelfs ik niet, 
Vrat ik teveel van alles op, nee durfde niet te vragen.

Dennis Vorstenbosch