Zomaar een oude man
De wind streelt zachtjes over het gras
Verkoelt de lucht, verhit door de zon
Denkend aan het moment dat deze dag begon
Toen ik een gedicht van vroeger las,
Zit ik hier aan ‘t water en kijk in het rond
Mijn gedachtes doen gevoelens van toen weer laten leven
Door deze gedachtes en gevoelens werd ik gedreven
Tot daar in de verte een oude man stond,
Een man van leeftijd, met zijn wandelstok in zijn hand
Stapje voor stapje naderde hij zich tot mijn kant
Waarop hij zei: “goedendag” met een vriendelijke lach tegen mij
Ik zei goedendag terug en wierp mijn blik in het zand,
Geschrokken van het feit dat deze man mij aansprak
zijn ogen spraken veel wijsheid van kennis en levensjaren
Onbewust bedacht ik me hoe ik naar het zand zat te staren
Terwijl hij achter mij plaats nam op een bankje in zijn pak,
Als een magneet getrokken naar zijn persoonlijkheid
voelde ik, deze man wilde zijn verhaal aan mij kwijt
Ik voerde het gesprek op en kwam hem nader
Zijn verhaal, een schilderij zonder kader,
Een schilderij door tranen van verdriet uitgelopen
‘t kon zijn vormen niet meer als vanouds helen
De man van wijsheid en zijn droevige verleden
Hij zei dat hij elke dag wel een keer had gebeden,
Gebeden om zijn verdriet om zijn vrouw te verzachten
Zij was gestorven, z’on 3 maanden geleden
Tientallen jaren hadden zij voor geluk en liefde gestreden
Zijn strijdlust was volledig verdwenen, hij had geen krachten,
Zijn krachten uit liefde voor zijn vrouw was alles wat hij had
En nu alleen herinneringen aan al die mooie jaren samen
ik keek hem in zijn ogen en zag een glinstering, de tranen kwamen
Hij stond op en wende zich tot mij met de woorden,
Het leven is een waardevol, maar moeilijk begaanbaar pad
Waarnaar hij zich weer in de verte begaf,
Daar zat ik dan zorgeloos en helemaal vrij.....
Dennis Vorstenbosch