Ik liep door het centrum van mijn stad, was al klaar met men werk en ging even informeren naar een speciaal soort lampen voor de zaak. Nou de lampen waren geen succes en had zoiets, het is mooi geweest vandaag.
Vaak kan ik de verleiding niet weerstaan, als ik langs de Hema loop, om zo’n lekker broodje hotdog te halen. Al verleidt door die heerlijke geuren, van lekker eten, die het centrum om elk hoekje wel lijkt te hebben, sloot ik aan in de rij.
Twee plaatsen voor mij, stond een bejaard vrouwtje met zo’n loopwagentje. “hoorde ik het nou goed” ze bestelde broodkruimels! De vrouw achter de toonbank, keek niet raar op en pakte de, blijkbaar al klaargelegde, zak broodkruimels en gaf deze aan het bejaarde vrouwtje. Ik dacht, zal wel voor de hond zijn, hoor je wel vaker.

Nou ik bestelde uiteindelijk men broodje hotdog en liep al smullend, met een beetje schuldgevoel, dat ik de verleiding weer niet kon weerstaan, naar men brommer. Nu had ik geen haast, en het viel me al op, hoe druk en haastig mensen van winkeltje naar winkeltje kunnen hoppen.
Door de drukke menigte heen, kwam ik aan op de markt. Zie ik daar dat bejaarde vrouwtje op haar loopwagentje zitten. Ze had wel 20 duiven om der heen en hier en daar een ander soort. Ze zat daar al pratend met een glimlach op haar gezicht, haar vogeltjes te voeren. In haar eigen wereldje, strooide ze gedisciplineerd, pratend de broodkruimels naar haar kroost.

Ik ben even op afstand blijven staan, gewoon om even te kijken en te genieten, hoe vredig en met zoveel warmte en geluk, die oude vrouw daar bezig was. Er liepen tientallen, (meeste met haast) mensen voorbij, met een blik van; “die heeft ze niet alle vijf, die is niet helemaal honderd dat mens”.
Maar ze ging ongestoord, verder met haar vogeltjes, die zelfs uit haar hand aten. Achter mij werd ik onverwacht aangesproken door de schoenmaker, waar ik vaak sleutels bij laat maken. Hij zei; “die vrouw zit daar bijna elke dag, die vogels te voeren”. “Tja is me nooit opgevallen eigenlijk” zei ik. En ja hoor, waar ik al bang voor was, bevestigde de beste man, door te zeggen, dat het mens niet helemaal spoorde en dat die duiven alles onder schijten.

Ik liep maar verder en dacht even; “wie is er hier nou gek” die vrouw die daar heerlijk met in haar wereldje "van geluk" haar vogeltjes aan het voeren is, of wij meestal druk en haastend, zonder tijd voor de mooie dingen om ons heen, ja oordelen…..daar hebben we blijkbaar altijd wel tijd voor.

Kom op zeg, "ik ben toch zeker niet gek……."

Dennis Vorstenbosch