Geluk….

Gewoon een normale dag, hoor je op de radio een liedje, over een kind wat niet meer kan lopen en een droom heeft.. zijn vader was een truckchauffeur en verongelukt. Zijn droom was om ooit in de voetsporen te treden van zijn vader, wat ieder kind denk ik wel heeft in een staduim van zijn jeugd…Wie wil nou niet, als klein onwetende, die opkijkt tegen pappa hetzelfde beroep uitoefenen.

Het kwam erop neer dat het kleine ventje nog een zender had, van zijn pappa, waarmee hij kon communiceren met andere truckers. Hij kreeg contact met een chauffeur, wilde hem niet van zijn werk afhouden, maar voelde zich eenzaam….zo hij vertelde.
De chauffeur in kwestie liet hem toe, en zei; jongen praat zolang je wilt, ik heb alle tijd…
Geen een chauffeur, die het gesprek hoorde viel in de rede, ze luisterde alleen maar, naar het verhaal van dat kind.
Hij vertelde dat mamma alles alleen moest doen, en werkte voor twee, de knoopjes aan elkaar moest binden om alles naar wens te moeten laten verlopen, zijn vader ooit beloofd had, dat zijn truck ooit van hem zou zijn. Wetende, dat hij er nooit in kon rijden.
Op school, dat hij nooit mee kon gaan, met de merkkleding, waarin zijn schoolgenootjes waren voorzien.
Dat hij als gehandicapte, in een oude rolstoel, met merkloze, goedkope kleding, onder zijn klasgenote, als mindere, zijn schooltijd moest doorstaan.
Hij kon niet mee spelen, zat altijd eenzaam in zijn stoel, te kijken hoe andere hollend achter een bal, een meisje, aan het spelen waren.

Hij niet durfde en niet kon klagen, alles werd zo goed mogelijk voor hem gedaan, door zijn lieve mamma.
Als klein kind zijnde, droeg het al zo’n grote last
En de chauffeur, hoorde het verhaal gewoon aan. Toen vroeg de jongen, als je een keer langs men huisje komt, wil je dan een keer toeteren, dan weet ik dat je er bent..De chauffeur, vroeg waar hij woonde, en de jongen gaf toen zijn adres…De trucker, zijn lading was toch niet te verderven, draaide om..toen hij uiteindelijk in de desbetreffende straat aankwam, stond die vol met vrachtwagens, luidt claxonnerend, de hele straat vol.

De jongen mocht in al die trucks even binnen kijken, als laatste in de truck van de chauffeur, waarmee hij gesproken had, de jongen zijn kleine droom vervult..ging de chauffeur met zijn pet rond, voor de moeder. Die hem kort bedankte, want ze kon haar tranen niet bedwingen. Met vocht in haar ogen, de glimlach van haar kind, zag ze hoe de trucks langzaam hun straat verlieten, op weg naar hun vrijheid…. Naar hun “eenzame” geluk……

Die paar kilometers om, dat simpele kleine gebaar…..
dat is in mijn ogen het mooiste geluk….van twee kanten

Dennis Vorstenbosch